Sonu ölüm olduktan sonra ne değeri var ki bir çok şeyin....
Kin tutmak,sinirlenmek,çok düşünmek,kötü davranmak,kafa tutmak,incinmek-incitmek,zulmetmek zulüm görmek,kötülemek,küsmek,intikam almak... Daha bir çok kötü şey sıralayabilirim ancak ne değeri var ki....
Sonunda hepimiz ölmüyor muyuz?Herkes toprak olmuyor mu?
Böyle düşününce önceleri kızdığım,kırıldığım şeyleri bile boş veriyorum.Karşı taraf zafer kazandığını düşünüyor çoğu zaman ama cidden önemli değil.Önemli olan tek şey şu anda yaşıyor olmamız ve sağlıklı olarak yaşıyor olmamız -hem fiziki hem ruhi olarak- gerisi cidden boş.Kötü olanları düşünerek kaybedecek zaman yok ...
Son zamanlarda bir psikiyatristin anılarını anlattığı bir kitap okuyorum ve insan zihninin ne kadar çarpık olabileceğini görünce şoktan şoka giriyorum.Üzerine birde sevdiğim birinin sevdiği biri vefat etmiş onun haberini alıyorum.Ölüm her zaman üzücüdür ancak kişiyi tanımıyorsanız tanıyanı delip geçtiği gibi delip geçmez sizi acısı.Ancak üzülen kişiyi çok sevdiğimden ve empati kurabildiğimden onun acısını paylaştığımı düşünüyorum.Ve her ölüm haberini aldıktan sonra olduğu gibi,"neyin peşinde bunca ihtirasla koşuyoruz ki" diyorum.Biraz daha Yaradan'a yakın hissetmeye çalışıyorum ve yine dünyada aslında yalnız olduğumuzu ve ölürken de yalnız olacağımızı hatırlıyorum.Bunca şey düşünce zincirime takılmışken pesimist olmamak elde değil.Oysa ben hep iyimser olma taraftarıyımdır ama bugün değil...
Özetle hayatı olduğundan daha karmaşık hale getirmeyin derim ben size,herkesi affedin,boş verin,kafaya takmayın,oluruna varır deyin ve sadece düzgün-sağlıklı-huzurlu bir hayat geçirmek için çabalayın ve sevdiklerinizi asla ihmal etmeyin....