Nostalji ne enteresan bir duygu... Dün akşam gittiğim bir İtalyan restoranunda raflardaki kitaplar arasında (ki kitaplarn çoğu okuyup çok sevdiklerimden oluşuyordu solaris, duvar ve vakıf gibi) sadece bir tane board game vardı: Terraforming Mars! En sevdiğim, en çok oynadığım ve oynamayı en çok özlediğim... 

İnsanın son kez yaptığı şeyleri bilemeyişi çok hüzünlü geliyor bana. Sanırım 2025 yazıydı son kez uzun uzun neredeyse tüm expansitionlarla o oyunu oynadığım gece. Yine Sangria yapmıştık diye tahmin ediyorum, ypksa 5-6 saatlik bir masa başı deneyimine dayanmak zor oluyordu. 

Kim ne derse desin ben yası da nostaljiyi de hüznü de en az kahkaha, sevinç, mutluluk, memnuniyet kadar seviyorum. Dün gece ve bu gece bana ziyarete gelmiş olmalarını da saygıyla kabul ediyorum:)  İyi ki yaşandı, iyi ki anılar biriktirildi... Tüm kalbimle...

You still have all of me (my immortal) (bu şarkıdan nefret edeceğini adım gibi biliyorum ama buna çok gülerdik:) )